Radomyśl. Nie był w planie naszej wycieczki. W wolny dzień jednak prom na Sanie nie pływa, więc musieliśmy jechać przez Radomyśl.

I jak to często bywa z przypadkowymi miejscowościami - zaskoczył nas. Oczywiście pozytywnie. Gdyby nie ta pogoda, pewnie bylibyśmy w Radomyślu dłużej. Warto.

Radomyśl. Niezwykłej urody dom w centrum miejscowości.

Tuż obok równie ładny, choć troszkę skromniejszy.

Perełka Radomyśla. Niezwykle urokliwy domek. Skromny, ale piękny. Chcielibyśmy takie miłe domki widywać w wielu miejscach... zamiast nowych kloców.

Radomyśl. Nieopodal równie fajny dom z gankiem.

Radomyśl. Kolejne sympatyczne domki.

Radomyśl.

Radomyśl słynie z tego, że na Wielkanoc ludność przebiera się w stroje tureckich żołnierzy. Oto Turcy AD 2009.

Docieramy do Sandomierza. Ponuro, ale cóż robić, trzeba zwiedzać ;)

Większość zna doskonale zabytki Sandomierza. My też. Zawsze jednak znajdzie się coś nowego, ukrytego, z boku i równie ładnego jak pocztówkowe hity.

Szczególnie ładny był ten drewniany dwór (?) w okolicy sandomierskiego zamku.

Natomiast w ścisłym centrum zachwycił nas piękny drewniany dom zanurzony w zieleni. W tle widać wieżę kolegiaty sandomierskiej.

Naprawdę pięknie tu musi być w lecie, gdy kwitną te wszystkie jabłonie, kwiaty...

Rzut oka na zamek spod wspomnianego drewnianego dworu i jedziemy do

...kolejnego punktu programu - Zawichostu. Widok ogólny z miejsca przeprawy promowej.

Zawichost. W samym centrum taki ładny fragmencik. Trochę przypomina miasteczka w górskich rejonach Francji - te kamienie, pochyłości.

Od frontu już jednak swojsko.

W Zawichoście zabytkowy wodowskaz na Wiśle. Niestety, ciężko tam trafić. Zero informacji, choć nie tylko to jest przyczyną.

Winne jest otoczenie. Nie przypuszczaliśmy, że zabytkowy wodowskaz stoi wśród budek, gruzu, złomu, składu węgla i czort wie czego jeszcze.

Widok ogólny okolicy. Zza czerwonego malucha wystaje jeszcze jakiś ważny pomnik. Nie doszliśmy, bo nie chciało nam się skakać przez płot. Choć to ogrodzenie stało raczej słabo.

Wisła w Zawichoście. Przybyło osiem? :)

Wisła widziana z mostu w Annopolu. Biała skarpa (niczym white cliffs of Dover) to nasz kolejny cel - miejscowość Opoka.

Między Opoczką a Opoką. Tu droga się kończy, dalej przez las z pięknym widokiem na Wisłę.

Zjazd do Opoki.

Opoka. We wsi parę starych, drewnianych domów.

Tu jeden z bardziej zdobnych domów.

Opoka. Wieś jest bardzo malowniczo położona. Wzdłuż wielkiego i głębokiego wąwozu schodzącego w dolinę rzeki. Domy stoją na skarpach.

Opoka. Dom na skarpie, widok z drogi.

Jak na Opokę przystało, znalazł się i dom z opoki, czyli białej skały z węglanu wapnia i krzemionki.

Ujście Sanny do Wisły. Skarpa wiślana jest tam naprawdę spora i poorana licznymi wąwozami. Niestety, pogoda była fatalna. Spacer po lesie nie wchodził w grę. Widzieliśmy tylko jeden wąwóz we wsi. Żal, że służy za wysypisko śmieci.

Łąki przy ujściu Sanny do Wisły.